Doğru anne baba tutumu
Kabul edici, güven verici, hoşgörülü ve demokratik anne - baba tutumu
Anne – babanın çocuğu kabulü, sevgi ve sevecenlikle ele alması, çocukla ilgilenmesi
şeklinde davranışa yansımaktadır. Kabul edici anne baba, çocuğun ilgilerini gözönünde
tutarak, onun yeteneklerini geliştirecek ortamı çocuk için hazırlar. Kabul gören
çocuk, genellikle sosyalleşmiş, işbirliğine hazır, arkadaş canlısı, duygusal ve
sosyal açıdan dengeli ve mutlu bir bireydir.
Anne – baba birbirlerine ve çocuklarına karşı olan duygularında net ve açıktır.
Aile içinde güven ve şeffaflık vardır. Aile huzurludur, problemlerle nasıl başedebileceklerini
birlikte araştırırlar. Anne – babaların çocuklarına karşı hoşgörü sahibi olmaları,
çocuklarını desteklemeleri, bazı kısıtlamaların dışında çocuğun istek ve arzularını
yerine getirmeleri anlamına gelmektedir.
Her çocuk kabul edilmek ve yaptığı davranışın sonucunda onaylanmak ister. Büyük
veya küçük olsun yaptığı davranışın sonucunu görmek ister. Çocuk başardığını ve
onaylandığını gördükçe daha fazla başarmak ve daha fazla onay ve övgü almak isteyecektir.
Eğer aile çocuğa kendi benliğini, kimliğini, duygu ve düşüncelerini anlatma
özgürlüğü veriyorsa çocuk sağlıklı bir biçimde olgunlaşma yolunda ilerler. Anne
– babanın çocuğu denetimli bir biçimde serbest bırakması, çocuğun kendisini geliştirici
imkanları önüne sunması demektir. Çocuk daha yaratıcı ve daha toplumsal bir birey
olarak yetişecektir. Bu tutum içindeki anne – babalar olgun insanlardır. Aileyi
ilgilendiren kararlar alınırken çocuğun da fikri alınır. Bu tür ailelerde “çocuğumuz
da bizimle yaşıyor, bu yüzden alacağımız kararlarda onun da söz hakkı olmalıdır”
düşüncesi hakimdir. Aile fertlerinin hepsinin eşit söz ve oy hakkı vardır. Çocuğun
bir birey olarak ailesini sevip sayan ama bağımsız bir fert olması gerektiği inancı
mevcuttur. Çocuğa sevgi ve saygı gösterilir. Çocuğa kendi düşüncelerini açıklama
fırsatı verilir, çocuk susmaya değil, konuşmaya teşvik edilir.
Aile her şeyden önce çok iyi bir rehberdir. Çocuğa yol gösterilir ama alacağı
kararlar konusunda serbest bırakılır. Çocuğa birçok alternatif sunulur, seçim
çocuğa aittir.
Böyle bir ailede, evde ve toplumda kabul edilen ve edilmeyen davranışların sınırları
bellidir. Çocuk neyi nerede yapacağını ve yapmayacağını bilir. Her şeyden önce
anne ve baba iyi bir modeldir. Çocuklarında görmek istemedikleri davranışları
kendileri de yapmazlar.
Demokratik ve güven verici bir ortamda yetişen çocuk, kendine ve çevresine saygılı,
sınırları bilen, yaratıcı, aktif, girişken, yaratıcı ilişkiler kurabilen, kendisinin
karşıtı görüşlere saygı duyan, kendi inandıklarını sonuna kadar savunabilen, atılgan,
fikirlerini serbestçe söyleyebilen, fikirleri doğrultusunda hareket eden, kişilik
ve davranışları açısından dengeli, sorumluluk duyguları gelişmiş, kurallara ve
otoriteye karşı körü körüne bağlı olmayan, hoşgörülü, açık fikirli, toplumsal
ve uyumlu bir birey olarak yetişir.
Psk. Emel Özel